Lopen

      Geen reacties op Lopen

eye-klnVorig jaar liep ik mijn eerste marathon, in Rotterdam. Aangespoord door de altijd enthousiaste lopersgroep van De Hardloper in Schipluiden had ik mezelf in een paar maanden klaargestoomd en liep ik nog een aardige tijd ook. Maar bovenal; ik had er plezier in. De trainingen met hardloopmaatjes uit het dorp, de urenlange duurlopen en uiteraard de marathon zelf, dwars door de enige échte stad van Nederland.

Natuurlijk helpt het daarbij als je in een omgeving als Midden-Delfland woont. Ik moet er niet aan denken om die heerlijke eenzame loopuren ergens anders door te brengen dan in die eindeloze polders, langs groen begroeide kades en prachtige landweggetjes.

Inmiddels ben ik een paar marathons verder en in training voor mijn eerste korte ultraloop (een rondje Texel van 60 km) en het is grappig hoeveel verwonderde blikken dat oplevert. Waar 42,195 km gezien wordt als een mooie en toejuichbare uitdaging, wordt alles daarboven gezien als een sportieve aberratie waarvoor je op zijn minst prettig gestoord en op zijn best half imbeciel moet zijn.

Dat de marathonafstand arbitrair is – er doen rond de Slag bij Marathon en de rol die de Griekse boodschapper Phidippides hierin speelde verschillende verhalen de ronde, maar hij liep zeer waarschijnlijk een veelvoud van de huidige marathon-afstand – doet er daarbij kennelijk niet toe.

Ooit worstelde ik mij door de Tractatus Logico-Philosophicus heen, het magnum opus van de Weense filosoof Ludwig Wittgenstein uit 1922. De laatste zin van dat werk luidt ‘Wovon man nicht sprechen kann, darüber muss man schweigen’. Een zin die op velerlei manieren geïnterpreteerd kan worden, maar wat mij betreft toch vooral wil zeggen dat je niet moet proberen zaken onder woorden te brengen die niet onder woorden te brengen vallen. Daarvoor hebben we de kunsten, om maar wat te noemen.

Ik moet altijd aan die zin denken als ik mensen probeer uit te leggen wat er zo heerlijk is aan het rennen van lange afstanden door Midden-Delfland. Want feitelijk kan ik dan maar één ding zeggen; ga toch lopen…

(deze column is eerder geplaatst in de Midden-Delfkrant van december 2014)