Kadeloop 2019 (verslag van een (nipt) verslagen hardloper…)

Vorig jaar was het een groot gevecht tegen de warmte.

Dit jaar leek het niet warm, maar toch werd het een “ bescheiden gevecht” tegen de warmte.

Tijdens de training afgelopen week werd door één van mn maatjes met meer dan gewone belangstelling gevraagd of ik mee zou lopen: ja dus.

Laat dat hardloopmaatje vorig jaar nou net na mij gefinisht zijn…..

De weermannen voorspelden een gematigde temperatuur. Er stond een lekker windje en om 14.00 uur was het wolkendek gesloten. Echt warm leek het niet te worden.

14.00 uur: chip aan m’n schoen binden, hartslagmeter aandoen,  o….. batterijtje eerst vervangen,…… gepriegel met superkleine schroefjes die je zonder leesbril niet meer op z’n plek krijgt…….

Enfin, amper 5 minuten voor de start stond ik klaar, mèt een werkende hartslagmeter.

Bruun en Marius hebben als speakers ons ongetwijfeld succes gewenst een goede adviezen gegeven, maar de lopers in het startvak waren vooral met elkaar in gesprek en overstemden de speakers. Pas bij het aftellen werd het stiller.

Stopwatches werden ingedrukt,  (hij zit wel op mn horloge maar ik weet ‘m tijdens de wedstrijd nooit precies te vinden, dus hou ik het op de hartslag-meterstand), shirtjes in allerlei kleuren……, schoenen in velerlei maten……,……. ja de hele meute zette zich in beweging!

Na 700 meter het dorp uit, en na 1,5 km de Zouteveen in……voor de wind!

Het was bepaald niet koud. Het wolkendek van eerder op de middag was flink opengetrokken waardoor zonnepanelen weer heel wat stroom hebben opgewekt ten tijde van de kadeloop.

Sinds jaar en dag wordt de kadeloop goed voorzien van waterposten en ik ben onderweg een trouwe afnemer van elke waterpost. Maar denk maar niet dat je de waterhuishouding daarmee gedurende de loop in balans houdt!

Ter hoogte van de Reijgershof (ongeveer 5,5 km) probeerde ik lopers om me heen een hart onder de riem te steken: nog ongeveer één km voor de wind, dan draaien we en geeft de wind ons wat verkoeling.  Er werd voor mij onverstaanbaar op gereageerd…….

Ik vond m’n hartslag inmiddels wel hoog genoeg en wilde deze niet verder opjagen dus probeerde zo vlak mogelijk te lopen.

Twee km verderop begon een loper tegen mij: “het was niet vervelend bedoeld hoor wat ik net zei,……(geen idee waar ze op doelde).”, ik was met m’n hartslag in de weer en keek uit naar de volgende waterpost.

Net voorbij het Rechthuis werd ik ingehaald door iemand in een gifgeel shirt. Mn eerste reactie was: dat is niet iemand van De Hardloper, die loopt immers in clubtenue, dus ook …. Niet. , Toen ie tegen me begon te praten bleek hij het wel te zijn. Nou hij gaat z’n gang maar dacht ik, ik probeer m’n hartslag constant te houden.

Het gele shirt liep heel langzaam wat verder uit……

Vorig jaar haalde ik de eigenaar van het gele shirt één km voor de finish in.

Dat  zat er dit jaar niet in…., ik heb hem wel de hele tijd in het zicht gehouden, zonder dat m’n hartslag verder opliep.

Ik ben lekker naar de finish getuft en heb mezelf niet kapot gelopen. Dat had ik het thuisfront beloofd!

Bij de waterpost na de finish stond daar de man in het gele shirt, lid van de Hardloper. Ik heb hem dan ook van harte gefeliciteerd met zijn prestatie.

Volgens m’n hartslagmeter daalde mijn hartslag intussen weer vrij snel naar normale waarden, nu alleen de warmte nog kwijt raken. Dank zij de drankjes naar keuze, banaan èn sinaasappelstukjes kwam ook dat weer gauw op orde.

Zelf had ik niet het gevoel dat ik beter gelopen had dan vorig jaar, de man in het gele shirt wel.

Het leuke is dat volgens de uitslagenlijsten we beiden dit jaar twee minuten sneller waren dan vorig jaar!.

En dat terwijl ik sinds de winter in weer een nieuwe leeftijdscategorie ben beland.

Makkelijker wordt het niet, maar het blijft leuk!!

Organisatoren, dank jullie wel voor een succesvolle jubileum-kadeloop!

Bert de Jong

Hardloopmaatje in het gele shirt: volgend jaar lopen  we weer allebei lekker mee toch?